Rögnvaldur

Það er alveg magnað hvað maður stendur frammi fyrir miklum breytingum á næstunni. Maður eldist hraðar en maður getur talið og maður þarf að pæla í hlutum sem áður skiptu engu máli. Allt í einu þarf maður að fara að sýna miklu meiri ábyrgð. Hvað á t.d. að gera eftir stúdentinn? Fara og leika sér, gera eitthvað sem mann langar til að gera? Fara í háskólann og byrja það dæmi strax? Bíða með háskólann og leika sér eitthvað þangað til maður vill aftur í skólann? Flytja út í skóla eða vera hér heima? Flytja út á land í skóla eða vera heima?

Merkilegast finnst mér þó þær breytingar sem verða í lífi manns allt í kringum hann. Munstur þess fólk sem stendur næst þér breytist mikið á þessum fyrstu árum þrítugsaldursins. Margir af þínu nánustu vinum, systkinum eða ættingum eignast börn og skapa ný líf. Á sama tíma verður fólkið sem þú hélst að myndi alla tíð vera til staðar allt í einu ekki þar. Fólkið sem þú horfðir upp til þegar þú varst lítill með aðdáun eða væntumþykju. Líf þess endar skyndilega en á sama tíma verður til nýtt líf nálægt manni. Hringrás lífsins er svolítið magnað fyrirbæri þegar hugsað er út í allt það sem maður gengur í gegnum á leiðinni.

Nú er bara að taka þessum breytingum, sætta sig við orðinn hlut og halda áfram að horfa fram á veginn. Og ekki líta um öxl fyrr en við endalokin.

Andri bróðir var að blogga um væntanlega blóðgjöf sína og hversu mikil áskorun það væri fyrir sig að komast yfir það að geta ekki horft á blóð. Þá allt í einu mundi ég eftir því að í haust ætlaði ég að taka mig til og byrja að gefa blóð. Sökum undarlegs lokunartíma Blóðbankans náði ég því þó ekki og eiginlega gleymdi þessu öllu en kannski maður fari að drífa í þessu aftur núna? Það allavega ætti ekki að vera mikið mál, ég þoli nálir alveg þokkalega og ekki er ég hræddur við blóð.

Ég skrapp í Smáralindina á öskudaginn, í kringum hádegið. Ég sá litla krakka í búningum að syngja til að fá nammi, þó sumt verslunarfólkið kærði sig ekkert um sönginn heldur henti namminu beint í krakkana. Sumir krakkar voru í ofurhetjubúningum, ég sá eina löggu, munk og alls konar búninga. Svo sá ég nokkrar stelpur sem voru að detta inn á táningsaldurinn og þær voru ekki beint í þessum venjulegu búningum. Þær voru klæddar í búninga sem ég hefði haldið að Rauða Hverfið í Amsterdam væri að selja í markaðsskyni. Stutt pils, flegnir bolir, meikið framan í þeim var eins og hellt hefði verið úr málningafötum yfir þær og hárið var í alls konar litum.

Nú spyr ég, hvað vakir fyrir þessum stelpum og hvaðan fá þær hugmyndir að svona búningum? Er MTV-væðingin að orsaka þetta? Mér fannst þetta allavega frekar fyndið að sjá, eiginlega bara sorglegt.

Nemó var haldið í gær og var sýningin að venju mjög flott (þó lítið færi fyrir söguþræðinum). Vala, vinkona Ingibjargar systur, fór á kostum sem hinn uppáþrengjandi og ólétta Nóra, Dagurinn byrjaði ágætlega í morgunpartíi hjá Mariu sem ég og Sindri náðum loksins að mæta í eftir smá umferðarvesen. Eftir leikritið fóru nokkrir úr bekknum í keilu og upplifðu heimsins verstu afgreiðslu í sjoppunni þar. Mæli ekki með að panta sér hamborgara þar, maður gæti endað í að bíða í klukkutíma eftir matnum eins og ég í gær. Ég vann þó keiluna, báða leikina svo það var þó sárabót. Um kvöldið fór ég á æfingu og hlakkaði til að fara í bolta, en neinei, völlurinn var þakinn í snjó og við fengum bara að hlaupa í rúmar 40 mínútur. Ég dreif mig svo í mat/fyrirpartí hjá Boða þar sem nokkrir úr bekknum fóru á kostum, sumir urðu tilfinningasamir, sumir fóru illa út úr drykkjuleikjum á meðan aðrir læstu sig í tíma og ótíma inni á klósetti. Ballið á Broadway var svo ágætt, þó er alltaf ömurlegt að vera þarna inni í þessum fjölda sem safnast saman á þessi böll.

Ég var í klippingu í dag. Var að rifja það upp með Sævari, gæjanum sem klippir mig og á stofuna að hann hefði klippt mig í næstum 8 ár án undantekninga. Það var þó ekki það sem ég ætlaði að skrifa um.

Sævar segir allt í einu: “Heyrðu, það voru bara rosalæti hérna í morgun”. Ég varð hissa og hélt það hefði verið e-ð húllumhæ í stofunni um morguninn. Nei, aldeilis ekki. Hann spurði hvort ég hefði ekki heyrt um bankaránið á Lækjargötunni og ég sagðist nú bara ekki hafa heyrt neitt af því. Þá sagði hann mér að rétt eftir ránið hefðu tveir gæjar komið inn á stofuna og beðið um klippingu og rakstur á andlitsskegginu. Þeir fengu það sem þeir vildu og ekkert meira með það, spurðu jú að vísu hvar þeir kæmstu í húðhreinsun og brúnkukremsmeðferð. Sævar benti þeim á snyrtistofuna hinu megin á torginu og þangað hurfu þeir. Stuttu síðar birtist löggan og gæjarnir hlupu út af snyrtistofunni. Löggan sneri þá niður á torginu og handtók. Þá höfðu þetta semsagt verið tveir af fjórum bankaræningjunum frá því bara tveim klukkutímum áður. Pæliði í heimsku! Það er eitt að vera nógu heimskur til að fremja bankarán, annað að ná því og hafa svo ekki vit á að fara í felur!

Gæjarnir hafa sjálfsagt ætlað að skipta aðeins um útlit, en kommon! Það versta við þetta er að þeir tóku leigubíl inn í Garðabæinn!! Svo heyrði ég á æfingu áðan að þeir hefðu bara rölt inn í Byko í morgun og keypt eitt stykki exi, sjálfsagt í þokkalegri vímu. Svo fóru þeir í bankann og rændu. Hvað ætli hafi verið á dagskrá eftir hádegi hjá þeim? Fata makeover í Sautján?

Frétt á mbl.is um málið