Rögnvaldur

Mér finnst margt mun leiðinlegra en að fara á skíði. Páskarnir voru því vel nýttir í þá iðkun, en ég fór í fjallið alla daga frá föstudegi til mánudags. Reyndar var veðrið mjög misjafnt og færið líka, en hvað gerir maður ekki fyrir nokkra skemmtilega daga á skíðum, ekki fær maður mörg tækifæri til að sinna þessu sökum boltasparksins. Ég fór með Þórdísi og bróður hennar Gísla á laugardaginn var en þau eru bæði á brettum. Ég hef verið á skíðum síðan ég gat staðið í lappirnar og einungis tvisvar reynt að standa á snjóbretti, með slæmum árangri. Ég sagði þó við sjálfan mig á sunnudaginn, og reyndar við Þórdísi líka að nú skyldi ég prófa þetta aftur á mánudeginum og leigja mér bretti og skó. Ég ætlaði að fá hana til að leiðbeina mér en hún komst ekki þennan daginn svo ég varð bara að finna út úr þessu sjálfur, en hafði þó mér til samveru hann karl faðir minn. Ég náði að espa hann upp í að prófa þetta með mér á sunnudeginum og eftir að hann lofaði þessu gat hann ekki komið sér undan því á mánudeginum.

Þetta byrjaði fínt, við fórum í sitthvoru lagi upp með stólalyftunni enda engin traffík í lyftunni og við sáum ekki fram á að koma okkur báðir í einu úr lyftunni án vandræða. Ekki að það hafi ekki kostað svita og tár að koma sér einum og sér úr lyftunni! Við vildum heldur ekki stórslasa okkur í diskalyftunni. Þó tók það næsta við, að koma sér niður brekkuna. Langa, auðvelda leiðin varð fyrir valinu, en fyrir forvitna þá vorum við í Skálafelli. Það byrjaði ekki vel. Ég fór aðeins á undan og átti auðveldara með að standa en pabbi. Ég fékk þó vænan skelli þegar ég slengdist niður beint á rófubeinið eftir um 100 metra! Pabbi átti í stökustu vandræðum með að koma sér niður brekkuna, á troðnu leiðinni enda leitaði brettið alltaf til hliðar þar sem pabbi var ekki alveg að ná að standa rétt! Áfram komumst við þó og fljótlega nenntu Ingibjörg og mamma ekki að bíða lengur eftir okkur og fóru á undan. Ég sá þær ekkert aftur fyrr en í nestisstoppinu! Við náðum valdi á bremsustöðunni og ég gat meira að segja rennt mér nokkuð hratt niður “beinn” . Pabbi aftur á móti fór bara niður í bremsu og reyndi að átta sig á þessu. Hann hinsvegar datt frekar illa, en það var bara í eitt skipti og gerðist ekki aftur svona illa það sem eftir lifði dagsins.

Alls fórum við fjórar ferðir og pabbi var orðinn nokkuð góður í bremsunni og datt ekkert í síðustu ferðinni. Annað en ég get sagt. Ég var að bisast við að reyna að sviga sem kostaði þó nokkrar bylturnar. Ég náði þó að sviga án vandræða svona 70 metra kafla, en meira varð það ekki!

Ég get sagt það með nokkurri vissu að ég ætla að halda mig við skíðin eftir þetta!