Rögnvaldur

Það er alveg magnað hvað maður stendur frammi fyrir miklum breytingum á næstunni. Maður eldist hraðar en maður getur talið og maður þarf að pæla í hlutum sem áður skiptu engu máli. Allt í einu þarf maður að fara að sýna miklu meiri ábyrgð. Hvað á t.d. að gera eftir stúdentinn? Fara og leika sér, gera eitthvað sem mann langar til að gera? Fara í háskólann og byrja það dæmi strax? Bíða með háskólann og leika sér eitthvað þangað til maður vill aftur í skólann? Flytja út í skóla eða vera hér heima? Flytja út á land í skóla eða vera heima?

Merkilegast finnst mér þó þær breytingar sem verða í lífi manns allt í kringum hann. Munstur þess fólk sem stendur næst þér breytist mikið á þessum fyrstu árum þrítugsaldursins. Margir af þínu nánustu vinum, systkinum eða ættingum eignast börn og skapa ný líf. Á sama tíma verður fólkið sem þú hélst að myndi alla tíð vera til staðar allt í einu ekki þar. Fólkið sem þú horfðir upp til þegar þú varst lítill með aðdáun eða væntumþykju. Líf þess endar skyndilega en á sama tíma verður til nýtt líf nálægt manni. Hringrás lífsins er svolítið magnað fyrirbæri þegar hugsað er út í allt það sem maður gengur í gegnum á leiðinni.

Nú er bara að taka þessum breytingum, sætta sig við orðinn hlut og halda áfram að horfa fram á veginn. Og ekki líta um öxl fyrr en við endalokin.